Święty Graal Święty Grzyb (pdf)

W dziejach ludzkiej cywilizacji zawsze pojawiali się mistycy, którzy wchodzili o różnych porach do Bożej Winnicy. Doświadczali Tam inspiracji metafizycznego światła, ekstazy, uzdrowienia, prekognicji i wglądów duchowych — nie zawsze politycznie prawidłowych. Niektórzy prorocy jedli święte grzyby o północy. Niekiedy olśnienie przychodziło bez niczego spożytego. W innych przypadkach okupione było dyscypliną, wieloletnimi wyrzeczeniami, ascezami, postami i cierpieniami. Jeśli ci wizjonerzy wyznawali „odpowiednią” wiarę, czasami zostawali beatyfikowani bądź kanonizowani, ale częściej byli uciszani i wykluczani.

Raymond Lulle ujrzał w swoich iluminacjach czterokrotnie Jezusa Chrystusa, a potem Matkę Boską. Owe wydarzenia spowodowały, że wyruszył na krucjatę przeciw Arabom, a gdy skończył te udręki, zaczął pisać natchnione Duchem Świętym księgi. Pomagał mu w tej pracy anielski śpiew oraz liście drzew, które miały cudownie pokrywać się słowami w różnych językach — chaldejskim, greckim, hebrajskim i łacińskim. Święty Frańciszek kontemplował ciszę. Rozmawiał też z ptakami, trawami i kwiatami. Nie wiadomo, czy w tym celu wspomagał się grzybkami. Święta Teresa z Avilla doznawała objawień prawie każdego dnia. Pewnego razu Stwórca ukazał jej się jako przezroczysty diament, w którym wszystko się odbija.

Wczesniej podobne cudowne i niezwykłe wizje były udziałem Sumerów, Indoirańczyków, esseńczyków, manichejczyków, katarów i templariuszy, którzy posiłkowali się kielichem rosnącym w leśnej głuszy. Taka jest przynajmniej „maksymalna enteogenna teoria” — i o tym głównie będzie ta historia.